1555 Amasya Antlaşması, Osmanlı-Safevi savaşlarına ara vererek Mezopotamya’da istikrar sağladı. Bu antlaşma, bölgenin siyasi ve dini yapısını dengeledi.
MÖ 13.–7. yüzyıllarda Asur-Hitit barış antlaşmaları, Kadeş Antlaşması ile bölgesel istikrar sağladı. Bu diplomasi, Mezopotamya-Anadolu ticaretini ve kültürel etkileşimi güçlendirdi.
MÖ 1792–1750 arasında Hammurabi’nin diplomatik antlaşmaları, Babil’in fetihlerini destekledi. Mari ve Eşnunna ile ittifaklar, siyasi birleşmeyi sağladı. Bu süreç, Mezopotamya’da diplomasinin gücünü gösterdi.
MÖ 3000-2000 arası Mezopotamya savaşları, merkeziyetçilik, diplomasi ve kültürel sentezi güçlendirdi. Bu çatışmalar, siyasi ve toplumsal dönüşümü tetikleyerek uygarlık tarihini şekillendirdi. Akad’ın mirası, sonraki imparatorluklara ilham verdi.
MÖ 2600 civarında Lagash-Umma Sınır Antlaşması, Mezopotamya’da ilk yazılı diplomasi örneği olarak su ve sınır rekabetini çözdü. Akbabalar Steli, bu antlaşmanın dini ve siyasi önemini belgeledi. Antlaşma, bölgesel barışın erken bir örneğidir.
MÖ 9.–7. yüzyılda Asur ve Urartu, sınır çatışmaları ve diplomasiyle rekabet etti. Kültürel etkileşim, sanat ve ticareti zenginleştirdi. Bu bölüm, iki güç arasındaki dinamikleri aydınlatır.
MÖ 1792–1750. Babil, Fırat Nehri ve denizaşırı ticaretle ekonomik gücünü artırdı; diplomatik antlaşmalarla siyasi istikrar sağladı. Bu sistem, imparatorluğun bölgesel üstünlüğünü pekiştirdi.
MÖ 2334–2154 yıllarında Akkadlar, Elam ve Subartu ile çatışırken, Mari ve Ebla ile yazılı antlaşmalar yaptı. Bu süreç, Mezopotamya dış politikası tarihini başlattı. Akkadların diplomasi ve rekabeti, bölgesel hegemonyayı şekillendirdi.