MÖ 1000–500 arası Geç Antik Dönem savaşları, Mezopotamya’da siyasi, ekonomik ve kültürel dönüşümleri tetikledi. Asur ve Babil’in mirası, Pers egemenliğiyle küresel çapta yayıldı.
MÖ 1000–500 arası Geç Antik Dönem savaşları, siyasi istikrarsızlık, ekonomik rekabet ve çevresel krizlerle tetiklendi. Bu nedenler, Mezopotamya’nın güç dengesini yeniden şekillendirdi.
MÖ 13.–7. yüzyıllarda Asur-Hitit barış antlaşmaları, Kadeş Antlaşması ile bölgesel istikrar sağladı. Bu diplomasi, Mezopotamya-Anadolu ticaretini ve kültürel etkileşimi güçlendirdi.
MÖ 612’de Med-Babil ittifakı, Ninova’yı fethederek Yeni Asur İmparatorluğu’nu yıktı. Bu çöküş, Mezopotamya’da Babil’in yükselişini başlattı ve bölgesel güç dengesini değiştirdi.
MÖ 714’te Asur’un Urartu Seferi, Sargon II’nin Musasir’i yağmalamasıyla sonuçlandı. Bu zafer, Asur’un kuzeydoğu hegemonyasını güçlendirdi ve Mezopotamya’da askeri üstünlüğünü simgeledi.