MÖ 2.350–MÖ 2.150. Akad İmparatorluğu, Sargon’un seferleri ve Naramsin’in tanrısal krallığı ile Mezopotamya’da ilk merkezi devleti kurdu. Bu bölüm, gücün dilinin doğuşunu inceler.
MÖ 2500’lerde Sümerlerin “Me” kavramı, evrenin yasalarını ve ilahi düzeni temsil etti. Tanrısal bilgi, insan bilinciyle birleşerek Mezopotamya’nın felsefi mirasını şekillendirdi.
MÖ 2300’lerde Akad’ın yükselişi ve kuraklık, Sümer şehirlerini zayıflattı. Sümer dilinin çekilişi, Mezopotamya’nın kültürel dağılmasını hızlandırdı.
MÖ 3000’lerde Sümer yazman okulları (edubba), dilbilimi ve mitolojiyi öğretti. Yazmanlar, bilginin koruyucuları olarak Mezopotamya’nın mirasını şekillendirdi.
MÖ 3000’lerde Sümerler, asu ve ashipu ile büyü, kehanet ve tıbbı birleştirdi. Bitkisel reçeteler ve muska, Mezopotamya’nın şifa mirasını yansıtır.
MÖ 3500’lerde Sümer sanatı, bronz, taş ve kil üzerinde estetikle dini bütünleştirdi. Silindir mühürler ve mozaikler, Mezopotamya’nın kültürel mirasını yansıtır.
MÖ 3000’lerde Sümerler, 60’lık sayı sistemi ve astronomik gözlemlerle tarımı düzenledi. Ay-güneş takvimi, Mezopotamya’nın bilimsel mirasını şekillendirdi.
MÖ 2450’de Lagash-Umma Savaşı, tarihin ilk belgelenmiş çatışmasıydı. Sümer ordusu ve Vulture Stela’sı, Mezopotamya’da savaş sanatının doğuşunu yansıtır.
MÖ 3000’lerde Sümer hukuku, Urukagina reformlarıyla toplumsal düzeni şekillendirdi. Sınıflar, mülkiyet ve ticaret, Mezopotamya’nın günlük yaşamını tanımladı.
MÖ 4000’lerde An, Enlil, Enki ve Inanna, Sümer tanrılar hiyerarşisini oluşturdu. Kozmik düzen ve doğa güçleri, Mezopotamya’nın dini ve toplumsal yapısını şekillendirdi.